بالاخره احساس می‌کنم به چیزی بزرگ‌تر تعلق دارم — یک خانواده، نه فقط یک سازمان.

داوطلب شدن در مهربانی مرا با مربیان، دوستان و یک هدف پیوند داد. این تجربه دیدگاهم را نسبت به خودم و آینده‌ام تغییر داده است.

مهربانی درست زمانی که بیشترین نیاز را داشتیم، کنار ما بود. بدون هیچ قضاوتی، فقط مهربانی واقعی.

از کمک در کارهای کاغذی گرفته تا یک غذای گرم در روزهای سخت، حمایت آن‌ها به ما امید داد. ما هرگز آن مهربانی را فراموش نخواهیم کرد.

جایی که فرزندانم دوباره به ریشه‌های افغانی‌شان احساس افتخار می‌کنند.

کلاس‌های زبان و جشن‌های نوروز خانوادهٔ ما را به هم نزدیک‌تر کرد. ما جامعه‌ای را پیدا کرده‌ایم که مانند خانه احساس می‌شود.